ای ابر سفید پاره پارهای پشته پنبه گون زیبادریاب که زخم ما عمیق استبشتاب که آن دیار قومیدر خون شده عاجز و غریق استای موسم غمزه و طراوتخورشید،نگر تو گریه ها راآنسوی خلیج فارس بلواست( آنسوی مدیترانه بلواست)صد آه و فغان و ناله بر پاستدر سایه بی کسی و بی فرجامیای ابر که آمدی از آن سویآیا همه چشم و گوش بستیآیا تو نشد که قطره ای آبباری به کویر و تو گسستیای ماه تو می شود برآییدر ظلمت بی فروغ شبهاتابی به وسیع دشت گلگونگیری تو زخور نور فرداای ابر سفید پاره پارهبرگرد و بیا ببین دوبارهدریاست به قطره های آبتمحتاج ، ببار چون ستاره
نوشته شده توسط محسن زوزنی در یکشنبه چهاردهم آبان ۱۴۰۲
ساعت 10:13 موضوع |
لینک ثابت
برچسب:
نویسنده: نوید توکلی
تاريخ: چهارشنبه
1 آذر
1402 ساعت: 18:12